Model Context Protocol (MCP)

MCP öncesinde yapay zekâ ile dış sistem arasındaki her bağlantı özel yazılıyordu. Asistanın bir CRM'i okuması, bir veritabanını sorgulaması ya da bir kampanyayı değiştirmesi için o servise özel bir eklenti gerekiyordu; üstelik aynı iş her istemci için baştan yapılıyordu. MCP bu dağınıklığı tek bir protokole indiriyor: asistan (istemci) standart bir mesaj biçimiyle MCP sunucusuna bağlanıyor, sunucu da neleri yapabildiğini kendisi bildiriyor.

Protokolün üç yapı taşı var. Tools, modelin çağırabileceği işlevlerdir — bir kampanyayı durdurmak, bir rapor çekmek gibi. Resources, modelin bağlama alabileceği salt-okunur verilerdir. Prompts ise hazır şablonlardır. Sunucu ya bilgisayarınızda yerel bir süreç olarak ya da HTTPS üzerinden uzaktan çalışır. Her iki durumda da kimlik bilgileriniz modelde değil sunucuda durur; neyin yapılıp neyin reddedileceğine sunucu karar verir.

MCP açık bir standart olduğu için bir kez yazılan sunucu Claude'da da, ChatGPT'de de, MCP destekleyen diğer uygulamalarda da çalışır. Ancak protokol yalnızca boruyu tarif eder, güvenlik politikasını değil. Bir MCP sunucusu tamamen salt-okunur olabileceği gibi canlı hesabınızda kalıcı değişiklik de yapabilir — bu tercih sunucuyu yazana aittir. Dolayısıyla sorulması gereken üç soru şudur: hangi araçlar var, yazma yapıyor mu, yazmadan önce onay istiyor mu?

Opus Growth, reklam operasyonu için hazır kurulmuş bir remote MCP sunucusudur. mcp.opus-growth.com adresini uygulamanıza yapıştırıp Google ile giriş yapıyorsunuz; yaklaşık 60 saniye. Developer token, API anahtarı, kendi sunucunuzu kurma veya veri aktarım hattı yok. Arkasında 221 araçlık bir katalog var; bugün canlı olanlar: Google Ads (69), Microsoft Advertising (30), TikTok Ads (25), LinkedIn Ads (18), Google Tag Manager (18), GA4 (10), Search Console (6) ve YouTube (5). Meta Ads'in 27 aracı platform incelemesinin son aşamasında, İşletme Profili'nin 7 aracı ise Google'ın API kota onayını bekliyor; ikisi de henüz canlı değil, onay gelir gelmez açılacak.